Collega Wietske ging de vorming 'spelen in de regen' geven. En jawel, het regende :-)
Wietske vertelt hoe het ging:
"Ik vertrok met een zenuwachtig gevoel naar de vorming. Een week voordien belde ik de verantwoordelijke van de onthaalouders en ik vroeg: “Is er nog iets dat ik moet weten van de groep?” Ze zei: “Ja, ze vinden naar buiten gaan écht een drempel, misschien komt er wel weerstand.”
Je denkt nu: aha, dan boekten ze waarschijnlijk de vorming ‘gezellig binnen keuvelen met een assortiment thee’. Niet dus, het werd ‘buitenspelen in de regen - ook met baby’s’. Zenuwen dus.
Als je ooit vorming bij ons volgde, dan weet je dat we bij Speelmakers al eens ervaringsgericht werken. Ik had me dus voorgenomen: stel dat het regent, dan gaan we tòch naar buiten. Je gaat toch ook geen cursus EHBO geven en dan niet ingrijpen als iemand zich verslikt. Practice what you preach.
Met gekruiste vingers checkte ik buienradar. Geen regen. Opluchting — en meteen betrapte ik mezelf: ik was zelf ook naar de drempels aan het kijken.
De vorming begint. En we komen op een interessant punt: 'Wie heeft ooit bepaald dat regen slecht weer is?' Ik zie een ronde tafel vol Serieuze Volwassenen voor mij die beslisten: regen, dat is vanaf nu slécht weer. instemmend geknik alom.
Na wat kennismaking en uitwisseling is het tijd om zelf naar buiten te gaan. Ik heb een speeddate in gedachten en een aantal ervaringsgerichte oefeningen. Je raad het al… We zijn 5 minuten onderweg en. Het. Begint. Te. Regenen. Geen subtiel miezertje, nee, meteen het echte werk waarvan je meteen doorweekt bent. Dit speelt zich af in mijn hoofd: “weg hier, slecht idee, je hoort geen doorweekte deelnemers te hebben.”
En dan hoor ik mezelf zeggen: "Oké mensen, nu gaan we eens naar die regen kijken vanuit de bril van het kind, die nog geen weet heeft van de vergadering waarop dit weer als ‘slecht’ werd bestempeld.” De deelnemers vertragen, kijken naar de druppels, zoeken een schuilplekje, openen hun mond om een druppel te vangen, voelen aan steentjes die nat worden.
Op de terugweg voel ik dat de sfeer luchtig is. Impulsief graai ik een tentzeil uit mijn sessiekoffer. We bouwen een tentje en schuilen even. Samen luisteren we naar het getokkel van de regen, met de verwondering van baby's en peuters. Iemand zegt: "Dit is zo leuk en verbindend — dit wil ik ook met mijn eigen kindjes doen." Aan het einde van de sessie noemen de deelnemers dat regenmoment zelf als het moment dat zal blijven hangen.
En daar zit de kracht van spelen: spelen verdwijnt niet omdat kinderen het beu zijn. Het verdwijnt omdat wij, Serieuze Volwassenen, ooit ergens een vergadering hebben gehouden en beslisten wat wel en niet mag. Zet die knop om, en spelen komt vanzelf terug — bij de kinderen, en bij jezelf.
Dus: wanneer waagde jij je voor het laatst met open mond in de regen?
Wij komen het je graag laten (her)ontdekken — natte voeten inbegrepen."
Met dank aan de onthaalouders van Kapellen om helemaal volop mee te spelen!
Collega Wietske ging de vorming 'spelen in de regen' geven. En jawel, het regende :-)
Wietske vertelt hoe het ging:
"Ik vertrok met een zenuwachtig gevoel naar de vorming. Een week voordien belde ik de verantwoordelijke van de onthaalouders en ik vroeg: “Is er nog iets dat ik moet weten van de groep?” Ze zei: “Ja, ze vinden naar buiten gaan écht een drempel, misschien komt er wel weerstand.”
Je denkt nu: aha, dan boekten ze waarschijnlijk de vorming ‘gezellig binnen keuvelen met een assortiment thee’. Niet dus, het werd ‘buitenspelen in de regen - ook met baby’s’. Zenuwen dus.
Als je ooit vorming bij ons volgde, dan weet je dat we bij Speelmakers al eens ervaringsgericht werken. Ik had me dus voorgenomen: stel dat het regent, dan gaan we tòch naar buiten. Je gaat toch ook geen cursus EHBO geven en dan niet ingrijpen als iemand zich verslikt. Practice what you preach.
Met gekruiste vingers checkte ik buienradar. Geen regen. Opluchting — en meteen betrapte ik mezelf: ik was zelf ook naar de drempels aan het kijken.
De vorming begint. En we komen op een interessant punt: 'Wie heeft ooit bepaald dat regen slecht weer is?' Ik zie een ronde tafel vol Serieuze Volwassenen voor mij die beslisten: regen, dat is vanaf nu slécht weer. instemmend geknik alom.
Na wat kennismaking en uitwisseling is het tijd om zelf naar buiten te gaan. Ik heb een speeddate in gedachten en een aantal ervaringsgerichte oefeningen. Je raad het al… We zijn 5 minuten onderweg en. Het. Begint. Te. Regenen. Geen subtiel miezertje, nee, meteen het echte werk waarvan je meteen doorweekt bent. Dit speelt zich af in mijn hoofd: “weg hier, slecht idee, je hoort geen doorweekte deelnemers te hebben.”
En dan hoor ik mezelf zeggen: "Oké mensen, nu gaan we eens naar die regen kijken vanuit de bril van het kind, die nog geen weet heeft van de vergadering waarop dit weer als ‘slecht’ werd bestempeld.” De deelnemers vertragen, kijken naar de druppels, zoeken een schuilplekje, openen hun mond om een druppel te vangen, voelen aan steentjes die nat worden.
Op de terugweg voel ik dat de sfeer luchtig is. Impulsief graai ik een tentzeil uit mijn sessiekoffer. We bouwen een tentje en schuilen even. Samen luisteren we naar het getokkel van de regen, met de verwondering van baby's en peuters. Iemand zegt: "Dit is zo leuk en verbindend — dit wil ik ook met mijn eigen kindjes doen." Aan het einde van de sessie noemen de deelnemers dat regenmoment zelf als het moment dat zal blijven hangen.
En daar zit de kracht van spelen: spelen verdwijnt niet omdat kinderen het beu zijn. Het verdwijnt omdat wij, Serieuze Volwassenen, ooit ergens een vergadering hebben gehouden en beslisten wat wel en niet mag. Zet die knop om, en spelen komt vanzelf terug — bij de kinderen, en bij jezelf.
Dus: wanneer waagde jij je voor het laatst met open mond in de regen?
Wij komen het je graag laten (her)ontdekken — natte voeten inbegrepen."
Met dank aan de onthaalouders van Kapellen om helemaal volop mee te spelen!
Vul je mailadres in en ontvang boeiend en speels nieuws van Speelmakers.
